اي كساني كه وارث دفن من هستيد حرف هايم را گوش كنيد دستانم را از تابوت بيرون بگذاريد تا همه بدانند ارزو داشتم و بدان نرسيدم چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند چشم انتظار بودم ولي او را نديدم و قالب يخي به شكل قلب بر روي مزارم بگذاريد تا با اولين طلوع اب شود و به جاي عزيز ترين كسم برايم گريه كند ***مي دوني فرق تو با عشق زندگي و گل چيه ؟عشق يك كلمست ولي تو معني اوني .زندگي اجباره ولي تو دليل اوني .گل يه گياهه ولي تو عطر اوني***

 

آخرين تکه قلبم را به پروانه اي دادم که رنگ پرهايش سوي ديدن را از من گرفت ، به او دادم چون از تمامي چيزهاي دور و برم پاکتر بود ، حتي آبي تر از حوض آبي كلبه ي تنهايي ام ...

 

کاش غرورم را که در پستوی سادگی ام پنهان بود می يافتی، اما تو این سادگی را بهانه ای قرار دادی برای در هم شکستن غرورم

 

توی زندگیت هرگز اخم نکن چون ممکنه یه نفر فقط به لبخند تو زنده باشه..

 

تا روزي كه رفتي مي پنداشتم عشق همه اش شيريني است! اما آن روز چشمانت به من آموخت كه با آخرين نگاه است كه اولين رنج آغاز مي شود..

 

برای شکستن من یه اخم کافیه... نیازی به فریادت نیست، واسه اشک ریختنم سکوت تو کافیه... نیازی به قهر نیست، برای مردنم حرف رفتنت کافیه... نیازی به انجامش نیست..

 

عشق و محبت ديگر خريداري ندارد. زندگي شده قصه ي همان مرد يخ فروشي كه وقتي از او پرسيدند:فروختي؟ گفت:"نخريدند،تمام شد..

ديروز خواب دیدم با يك دسته گل اومده بودی به ديدنم،
با يك نگاه مهربون...
همون نگاهي كه سالها آرزو شو داشتم و از من دريغ مي كردی،
گريه كردی و گفتی دلت برام تنگ شده، ولي من فقط نگات كردم..
وقتي رفتی سنگ قبرم از اشكت خيس شده بود . . . . .

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387ساعت 17:41 توسط shaki| |