عشق وجوداو

بارالها تو عشق را افریدی زیراخود عشق هستی وتمام هستیت ووجود ناپیدایت عشق ومحبَت است تو عشق را دوست داری و هر کس که عاشق است را تو نیز دوست داری و انقدر از این نعمت غنی هستی که ناپیدا هستی وهمه نا دیدها تو را می شناسند ومی بینند زیرا تورا باتمام وجود حس می کنند .

پروردگارا تو آنچنان غنی هستی که مرا عاشق خویش کرده و نمی دانم چگونه به تو نزدیک شوم وآنقدرلطف ومحبَت در وجود تو حس می کنم که خود را کلافه سردرگم می بینم . به هر سو نظر می افکنم رشته های محبَتت رامی بینم وبه هر چه عشق می ورزم مرا ارضا نمی کند . پس چگونه تو را بیابم وچگونه تو را ببینم .چگونه خود را آسوده یابم در حالی که بندی دردرونم ریشه زده و مرا به اقیا نوس بی کران محبَتت میخکوب کرده. نمی توانم این بند را باز کنم پس به دنبال بندی که بر سینه ام چنگ زده می روم. روزها و شبها در خواب وبیداری و این بند بی انتها را کی پایانی دارد.مرا به کجا می کشاند.انگار که قلبم به دو نیم شده نیمی در سینه و نیمی به انتهای این بند بی انتها. من شیدای خسته دل به عشق دیدارتو روی به صحرا نهادم.آری به صحرا می روم تا همه جا را ببینم وما نعی برای دیدن تو نبا شد تو را صدا میزنم و صدایم در صحرا می پیچد. صحرا جوابم می دهد که به دنبال چه هستی ای بنده خدا؟ به دنبال عشق خدا و می خواهم به او دست یابم . او را پیدا کنم . صحرا می خندد و می گو ید چرا تو خدا را در من می جویی ؟ من قطره ای از اقیانوس بی کران. نشانه عشق خدا هستم پس چگونه او را در من می یابی. مگر صحرا می تواند عاشق باشد چگونه؟

وباز او میگوید که من از عشق ومحبَت خدا صحرا شدم و او نشا نه خویش را در درونم و در جای جای پهنایم نها د .هر که پا بر من نهاد نشانه او را در من یافت و عاشق تر . از پهنای من بیرون رفت.آری حس می کنم . و جوابی در خود نمی یابم.